1998-2008. Ο Δημήτρης Λιαντίνης είναι ακόμα παρών.
Το 2008, είναι η χρονιά που συμπληρώνονται δέκα χρόνια από τον αυτοθέλητο θάνατο του Δημήτρη Λιαντίνη. Για όσους άγγιξε η σκέψη του, τούτη η χρονιά δεν συνιστά μια απλή επέτειο. Είναι η απόδειξη ότι ενώ όλα περνούν από δίπλα μας και χάνονται στο χρόνο, ο λόγος του μεγάλου αυτού Έλληνα στοχαστή αντιστέκεται στη φθορά του.
Ο Λιαντίνης, δέκα χρόνια μετά, είναι ακόμα παρών.
Παρών, σε ένα υπόγειο κοινωνικό ρεύμα που σωπαίνει, αλλά διαμαρτύρεται.
|
|
Τα τελευταία χρόνια, η κοινωνία, διαγράφει μια πορεία που την οδηγεί σε ολοένα και μεγαλύτερα αδιέξοδα. Τα αδιέξοδα αυτής της πορείας, είναι πια ορατά σε όλους όσοι σκέφτονται έντιμα και με καθαρό μυαλό.
Ο Λιαντίνης έγραψε και μίλησε γι’ αυτή τη λάθος πορεία.
Έγραψε και μίλησε με θάρρος και παρρησία για τους λόγους που οδήγησαν τη χώρα μας στο να γίνει ο πιο φιλόξενος χώρος κάθε λογής σκουπιδιών.
Έγραψε και μίλησε με θάρρος και παρρησία για την απουσία αξιών και ιδανικών, με άλλα λόγια, υψηλών προτύπων, που θα αποτελέσουν ορόσημο στην πορεία των ανθρώπων.
Έγραψε και μίλησε με θάρρος και παρρησία για τον εναγκαλισμό της εκπαιδευτικής διαδικασίας με το σκοταδισμό των θρησκειών.
Έγραψε και μίλησε με θάρρος και παρρησία για την πολιτισμική παρακμή και τον κρετινισμό, έννοιες ταυτόσημες, πια, με τη λειτουργία των θεσμών και εν τέλει, την πορεία της χώρας.
Ο λαός ανίκανος να αντιδράσει, παρακολουθεί παθητικά ή, στην καλύτερη περίπτωση, με καχυποψία. Ζαλισμένος από πλαστικά προϊόντα περιττών αναγκών, που δημιουργούν ψευδαίσθηση ευδαιμονίας, διαμαρτύρεται για ένα χαμένο ευρώ από την τσέπη του, χωρίς να μπορεί να αντιληφθεί ότι μέρα με τη μέρα χάνει πολύ σημαντικότερα: την αξία του ως άνθρωπος, την ταυτότητά του ως έθνος. Χάνει τις ρίζες του, την ιστορία του, τη γνώση που κατέκτησαν κάποιοι άλλοι για να την παραδώσουν σε κείνον. Και εμείς στα παιδιά μας. Αντ΄ αυτού, τι παραδίδουμε; Παραδίδουμε τις ενοχές μας, την αναβολή, την εγκληματική άγνοιά μας για το κακό που πλησιάζει.
Oι πνευματικοί άνθρωποι του τόπου σιωπούν, ή αγνοούνται. Ίσως γιατί περάσαμε για πνευματικούς, λάθος ανθρώπους και μάταια περιμένουμε, ίσως γιατί οι άξιοι νιώθουν να πνίγονται από το θόρυβο της μετριότητας που σήμερα έχει θρονιαστεί στον τόπο. Ίσως πάλι γιατί δεν ήρθε ο καιρός…
Για τον Δημήτρη Λιαντίνη, οι χαλεποί καιροί είχαν δώσει από νωρίς τα σημάδια τους. Και εκείνος με τη σειρά του έκανε το χρέος του απέναντι στον άνθρωπο. Προειδοποίησε, αποκάλυψε, συγκρούστηκε, κατήγγειλε, έδειξε το δρόμο που θα οδηγήσει με ασφάλεια τον κόσμο προς το μέλλον. Στο τέλος, αναζήτησε την ορισμένη λόγχη και τρύπησε την καρδιά του για να την ανοίξει στο φως. Το αίμα του μύρωσε την πολιτεία. Τα όνειρά μας κοκκίνισαν. Σφράγισε έτσι τα λόγια και τα έργα του.
Ο Δημήτρης Λιαντίνης άφησε την τελευταία του πνοή τον Ιούνιο του 1998 στον Ταΰγετο, με τη στέρεη γνώση ότι αφήνει στους ανθρώπους το κορυφαίο έργο του που συνιστά:
Χαρούμενη αγγελία.
Μήνυμα κατάφασης.
Πρόταση ζωής.
Αυτός υπήρξε ο θάνατος του αγαπημένου μας δασκάλου. Μια εκτυφλωτική αχτίδα φωτός μέσα στο σκοτάδι των σημερινών καιρών. Ένα αέναο κάλεσμα, να στοχάζεται ο άνθρωπος πάνω στο γεγονός του δικού του επερχόμενου θανάτου. Κάλεσμα, που δύναται να αποτελέσει εγγύηση για τη συνέχεια τής παρουσίας του στον πλανήτη. Για την αλλαγή ρότας στην ανθρώπινη περιπέτεια.
Ο Λιαντίνης, μελέτησε και όρισε το θάνατο ως γεγονός της ζωής. Έχοντας επίγνωση του τέλους, ρούφηξε τις στιγμές. Τρύγησε τις μέρες του. Με τη ζωή του, οριοθέτησε και μας άφησε δώρο τον αβάσταχτα αληθινό, ανατριχιαστικά έρημο, και ασύλληπτα ισχυρό· δίνοντας έτσι ένα μέτρο κρίσης και ένα πρότυπο σύγκρισης τέτοιο, όπως πολύ σπάνια η φύση έχει την έμπνευση να πλάσει. Γι’ αυτό και μπόρεσε, μέσα σε μέτρα, και με τα σύνεργα της επιστήμης και της ομορφιάς να στολίσει το πάνθεον των μεγάλων στοχαστών με γνήσιο φιλοσοφικό, παιδαγωγικό, και ποιητικό λόγο.
Ήδη, ο Δημήτρης Λιαντίνης, συνταξιδεύει μέσα στο χρόνο με τους μεγάλους δασκάλους του. Αυτή η πρώιμη πεποίθησή μας ενισχύεται μέρα με τη μέρα, χρόνο με το χρόνο. Ενισχύεται όχι μόνο από το γεγονός της μελέτης του έργου του από ολοένα και περισσότερους αναγνώστες, αλλά και γιατί ο Λιαντίνης μίλησε για τα ιερά και τα όσια της ανθρώπινης ύπαρξης: τον Έρωτα και τον Θάνατο. Με γνώση και –κυρίως- με αίσθημα τραγικό, παραπέμποντας κατ΄ ευθείαν στη σκέψη των μεγάλων ελλήνων κλασικών.
Για τους πολλούς είναι ακόμα νωρίς να κατανοήσουν το μέγεθος της αξίας και της προσφοράς του Δημήτρη Λιαντίνη στον ελληνικό και όχι μόνο, στοχασμό. Η εποχή που διανύουμε δεν αντέχει τόσο φως. Άλλωστε είναι γνωστό, ότι όσο πιο μεγάλος είναι ο ποιητής, τόσο πιο δύσκολα θα κατανοηθεί.
Σήμερα, μόνο οι λίγοι και εκλεκτοί, έχουν αυτό το προνόμιο. Αυτοί που βασανίζονται ολημερίς στα λημέρια του τί και του πώς. Αυτοί που ανεβαίνουν καθημερινά μικρούς γολγοθάδες μη ζητώντας προστασία και ανταλλάγματα. Αυτοί που κουβαλάνε μέσα τους Ελλάδα και ήλιο. Αυτοί, τέλος, που αντιλαμβάνονται τη ζωή ως χρέος.
Μακριά από λογικές σωματείων, συλλόγων και άλλων παρακμιακών – τις περισσότερες φορές - φαινομένων, επιχειρήσαμε και ολοκληρώσαμε τη μεγαλύτερη παρουσίαση πνευματικού ανθρώπου που δεν είναι εν ζωή, που έγινε ποτέ στο Ελληνικό διαδίκτυο. Το οπτικοακουστικό υλικό που έχετε τη δυνατότητα να δείτε και να ακούσετε χωρίς προαπαιτούμενα, συνιστά τη δική μας προσφορά και φόρο τιμής στο μεγάλο έλληνα στοχαστή. Αυτόν που όσοι τον έζησαν, αλλά και όσοι τον γνώρισαν από τα έργα του, αυθόρμητα τον αποκαλούν «Δάσκαλο». Είναι το δικό μας «ευχαριστώ» για τη θυσία του. Δέκα χρόνια τώρα αναζητούσαμε με υπομονή και μεράκι τη μορφή και τη φωνή του Λιαντίνη στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα. Το συγκεντρώναμε, το επεξεργαζόμασταν, και φέτος, το 2008, τη χρονιά που κλείνουν δέκα χρόνια από την απουσία του, επιλέξαμε να το χαρίσουμε στον παγκόσμιο ιστό.
Αναγνώστη.
Δέκα χρόνια είναι λίγα μπροστά σε αυτά που θα σφραγίσει ο Λιαντίνης με το έργο του. Είναι νωρίς ακόμα για επετειακές εκδηλώσεις με επίσημο μανδύα. Οι σημερινοί καιροί αλλού κοιτούν.
Εκείνο που θα ήθελε ο Λιαντίνης είναι να βοηθήσει ο καθένας, όσο μπορεί και όπου μπορεί, να φτάσει ο λόγος του. Και αν φτάσει ο λόγος του, θα ‘χει φτάσει ταυτόχρονα η φωνή της Ελλάδας: ο Σολωμός, ο Καβάφης, ο Παπαδιαμάντης, ο Σεφέρης, ο Κάλβος, ο Μακρυγιάννης, ο Μυριβήλης και τόσοι άλλοι. Και κοντά με αυτούς, οι παγκόσμιες κορυφές στις τέχνες και τις επιστήμες. Από τον Ηράκλειτο και τον Αριστοτέλη μέχρι το Νίτσε και το Ντοστογιέφσκι.
Αυτός είναι ο Λιαντίνης. Ένας πυρήνας γνώσης και αρετής.
Ας βοηθήσουμε όλοι να εκραγεί.
Liantinis.GR
Το σημερινό post
είναι αφιερωμένο
στον
Δημήτρη Λιαντίνη
το προηγούμενο κειμενάκι
είναι παρμένο
από το
www.liantinis.gr
επισκεφθείτε το
θα επιλέξω ένα από τα κειμενά του
παρμένο και αυτό από το
προαναφερθέν site
Ο Λιαντίνης για τον Ιησού
Απόσπασμα από τη "Γκέμμα".
|
|
ίδιος όμως ο Ιησούς, και έξω από τη χρήση που του κάμανε οι άνθρωποι, έζησε αυθεντικά το ταξίδι του στον Άδη. Έζησε δηλαδή την ουσία του θανάτου του όχι στο σταυρό αλλά στο νου του. Όπως περίπου και ο Οδυσσέας.
Ο Ιησούς, δεν επέθανε την Παρασκευή στο λόφο του Γολγοθά, αλλά την Τετάρτη στο Όρος των Ελαίων. Ερημίτης, από τους άλλους παραμελημένος, και παράμερα. Ήτανε τότε που ίδρωνε αίμα, και ψιθύριζε ένδακρυς «περίλυπός έστιν ή ψυχή μου έως θανάτου».
Εκεί και τότε έπαιξε στο ζάρι την αγάπη του για τη ζωή και τον τρόμο του για το θάνατο. Ό,τι αποφασίστηκε, το αποφάσισε η σκοτεινή βούληση της ζαριάς. Όχι αυτός. Με τέτοιο νόημα πρέπει να ιδούμε εκείνα τα λόγια, που από μόνα τους συνιστούν μια μαθηματική ανωμαλία (singularity): «παρελθέτω απ' εμού το ποτήριον τούτο, πλην ουχ ως εγώ θέλω αλλ' ως συ». Στην πρόταση αυτή έχουμε ένα ακόμη ακριβές παράδειγμα, ή διανοητικό πείραμα, της Απροσδιοριστίας του Χάιζενμπεργκ.
Κατά τα υπόλοιπα ο Ιησούς ετελείωσε στα καρφιά με τη διαυγή συνείδηση του πλήρους εξευτελισμού και της τέλειας αποτυχίας. Απάνω στον σταυρό και κοντά στο τέλος του, ο ίδιος ούτε είδε ούτε φαντάστηκε την υστεροφημία, την τιμή και τη λατρεία που του φύλαξε το μέλλον. Στον εαυτό του, ελκόμενο και θνήσκοντα είδε έναν ποιητή των ονείρων που πεθαίνει αισχρά και ατιμασμένα.
Ο Ιησούς είναι ο άνθρωπος της εποχής του, αλλά και ο διαλεχτός της νέκυιας των ποιητών. Ξεψύχησε κυκλωμένος από τις ίδιες σκέψεις καλιακούδες, που θα είχε κάμει ο καθένας από κείνους τους έξι χιλιάδες δούλους του Σπάρτακου, όταν τους είχε σταυρώσει εκατό χρόνια παλαιότερα ο Κράσσος στο δρόμο από την Καπούη για τη Ρώμη.
Στα λόγια του «ίνατί με εγκατέλειπες;» βλέπω ένα συντριμμό χωρίς όρια. Το πιο αξιοθρήνητο ναυάγιο της υπαρκτικής βίωσης του ανθρώπου.
Αν γινότανε τρόπος να ξαναγυρίσει σήμερα κοντά μας, και έβλεπε τη χάρη με την οποία τον έχρισε η ιστορία, θα χαιρότανε. Γιατί θα 'βρισκε πως την άξιζε τέτοια τιμή από τους ελάχιστους εκείνους που κατανοούν το δράμα του. Επειδή έζησε ζωντανός το θάνατο του. Στην ίδια τροχιά του Οδυσσέα και του Αινεία.
Όμως, στα εκατοντάδες εκατομμύρια που τον λατρεύουν σήμερα σα θεό, τους χριστιανούς καθώς τους λένε, θα είχε να ειπεί. Αυτός, ο φάγος και οινοπότης:
- Μα εγώ δεν είμαι χριστιανός, βρε σαφρακιάρηδες. Κι εσείς μοιάζετε σε μένα, όσο μοιάζει ο ρυπαρός ιπποπόταμος στο περήφανο άλογο με το κατάλευκο δέρμα και τα κατάμαυρα μάτια. Όλους εσάς δεν ήρθα να σώσω. Να σας καταγγείλω ήρθα, και να σας φραγγελώσω. Το μυαλό σας, την ψευτιά σας, την αχρεία ψυχή, και τις δολερές σας πράξεις. Αυτά είχα στο νου μου, την ώρα που τίναζα τα αστροπελέκια με τα απανωτά «ουαί» για τη φαρισαϊκή ηθική σας. Με αστραπές τρεκλές, με βροντή και με λάμψη εμαστίγωσα την υποκρισία σας. Και σεις με κάματε σημαία στα ψεύδη και σάλπιγγα στις πομπές σας. Γιατί όλοι σας, από τον πάπα της Ρώμης και τον πατριάρχη της Πόλης, από το σοφό θεολόγο και το φοροφυγά επίτροπο της ενορίας ως τον τουρλωτό καθηγούμενο του μοναστηριού, είσαστε ίδιοι οι τάφοι που παράσταινα. Γιομάτοι ακαθαρσίες, μύγα κουλουμωτή, και σάπια κόκαλα. Και τούτο το τέρας των τεράτων δύο χιλιάδες χρόνους τώρα. Το σέρνετε και χαράζετε την τροχιά της ιστορίας, όπως οι Τρώες που έσερναν εκείνο το ξύλινο άλογο με χαχανητά και αλληλούια από τα τείχη στην πόλη. Χωρίς να ξέρουν ότι ετοίμαζαν το χαμό τους. Σας βλέπω χωσμένους στα ερείπια της ιστορίας, που οι ίδιοι στο όνομά μου θα την γκρεμίσετε. Διπλοεντέληνοι και παχυμουλαράτοι. Κακά σας έμαθε, όποιος σας είπε ότι σας φέρνω ειρήνη. Ρομφαία και μαχαίρια σας έφερα1. Και το μεγάλο πόλεμο στον εαυτό σας πρώτα, και ύστερα στους υποκριτές του κόσμου. Καμωθήκατε πως δεν καταλάβατε αυτά που σας είπα. Όμως τα λόγια μου ήσαν κρυστάλλινα και καθαρά σαν τα μάτια μου. Εκείνος που είναι να τραβήξει το δρόμο μου, είπα, θα σηκώσει τον δικό του σταυρό1. Αλλο πέρασμα δεν υπάρχει. Ούτε άλλη ερμηνεία στα λόγια μου. Μα εσείς διακωμωδήσατε την τραγωδία. Ανοίξατε πόρτα εκεί που δεν υπάρχει. Την οδηγία μου την κατεβάσατε στη λασπουριά και στα έλη σας. Όπου κοάζετε και βουτάτε με τους βαθράκους. Εγώ να σηκώσω τις δικές σας αμαρτίες; Για ποιο λόγο τάχα, χαραμήδες; Το χρώσταγα στην αμάθεια, στην οκνηρία, στο βόλεμά σας; Στο λιανό άντερο και στο χοντρό σας; Ναι. Είναι αλήθεια πως σας ζήτησα ν' αγαπάτε τους άλλους. Αλλά πώς ημπορείτε, θεομπαίχτες, ν' αγαπάτε τους άλλους, αν δεν πάψετε πρώτα ν' αγαπάτε τον εαυτό σας; Που ο καθένας σας πιστεύει πως είναι ο άξονας, που γύρω του κινείται η γη και η ιστορία; Με παραχαράξατε ως το τελευταίο μου κύτταρο. Και διδάξατε πονηρά ότι ανέβηκα στο σταυρό, για να σας λυτρώσω, Όχι. Εκείνος που είναι να σωθεί, που σημαίνει εκείνος που διάλεξε τη ζωή της αρετής και του δίκιου, θα τραβήξει αναπόφευγα για το δικό του λόφο και το δικό του όρος. Τέλος, κιοτήδες και κάλπηδες. Αγιορείτες, μαδεμλίνοι, δομηνικανοί, σαβουρώματα. Τέλος. Αρκετά στο όνομά μου σταυρώσατε το ανθρώπινο γένος!
(Το απόσπασμα ήταν από τη «Γκέμμα» σελ. 188)
περισσότερες πληροφορίες για
τον Δημήτρη Λιαντίνη
αλλά
και το
τελευταίο του ταξίδι
στο οποίο πήγε με
την ίδια του τη θέληση
και
τα αίτια θανάτου του
ακόμα είναι άγνωστα
θα βρείτε στο προαναφερθέν site
και όπως βρήκα και στην ελληνική έκδοση της wikipedia
Την
1η Ιουνίου 1998 ο Λιαντίνης εξαφανίστηκε αφήνοντας γράμμα προς την κόρη του, στο οποίο δήλωνε πως είχε αποφασίσει «να αφανισθεί αυτοθέλητα», όπως χαρακτηριστικά έγραφε. Η υπόθεση της εξαφάνισής του απασχόλησε την κοινή γνώμη, λόγω ιδιαίτερης προβολής από τα ΜΜΕ. Τον Ιούλιο του
2005 ένας συγγενής του οδήγησε την κόρη του Λιαντίνη σε μία σπηλιά του
Ταϋγέτου, όπου μέσα κείτονταν ένας νεκρός. Όπως ο ίδιος έγραψε στο τελευταίο γράμμα στην κόρη του, είχε προετοιμάσει αυτή τη στιγμή βήμα-βήμα μια ολόκληρη ζωή. Μετά την ανεύρεση του σκελετού, έγιναν ιατροδικαστικές εξετάσεις που κατέληξαν ότι ο νεκρός ήταν ο Λιαντίνης. Όμως άφησαν αναπάντητο το πώς πέθανε ο νεκρός, δεδομένου ότι δεν ανευρέθη στις τοξικολογικές εξετάσεις κάποια ουσία που να επιφέρει τον θάνατο. Άγνωστη είναι και η ακριβής ημερομηνία του θανάτου. Παρότι στο γράμμα προς την κόρη του εξέφραζε την επιθυμία να αποτεφρωθεί, τελικά ενταφιάστηκε λόγω αντικειμενικής αδυναμίας αποτέφρωσης στις 20 Αυγούστου 2005 στο νεκροταφείο των Κεχρεών.
απλά να πω
με δυο λέξεις
ότι ο Δημήτρης Λιαντίνης ήταν αναπληρωτής καθηγητής της Φιλοσοφίας της αγωγής και της Διδακτικής των Ελληνικών μαθημάτων στο Πανεπιστήμιο Αθηνών
και φυσικά
συγγραφέας
πολύ μπροστά από την εποχή του
αν θέλετε την άποψή μου
θα κλείσω με το αποχαιρετηστήριο γράμμα στην κόρη του
Το γράμμα αυτό αποτελεί τη πνευματική διαθήκη του πατέρα Λιαντίνη προς τη κόρη του. Αλλά και ο αποχαιρετισμός του σε αυτή. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Λιαντίνης απέφυγε να συναντήσει τη κόρη του για να της μιλήσει για την απόφαση του και να την αποχαιρετήσει. Γνώριζε ότι θα ήταν μια πολύ δύσκολη στιγμή για εκείνον και κυρίως για το παιδί του. Της είχε μεγάλη αδυναμία. Γνώριζε, επίσης, ότι το γράμμα θα έβλεπε κάποτε το φως της δημοσιότητας. Ήξερε βλέπετε όσο κανένας άλλος τη γυναίκα του και τις αδυναμίες της. Έτσι λοιπόν μας άφησε ένα έξοχο κείμενο, άκρως διαφωτιστικό, σημείο αναφοράς θα λέγαμε για κάθε ερευνητή του φαινομένου Λιαντίνης.
ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ
Διοτίμα μου,
Φεύγω αυτοθέλητα. Αφανίζομαι όρθιος, στιβαρός και περήφανος. Ετοίμασα τούτη την ώρα βήμα- βήμα ολόκληρη τη ζωή μου, που υπήρξε πολλά πράγματα, αλλά πάνω από όλα εστάθηκε μια προσεκτική μελέτη θανάτου. Τώρα που ανοίγω τα χέρια μου και μέσα τους συντρίβω τον κόσμο, είμαι κατάφορτος με αισθήματα επιδοκιμασίας και κατάφασης.
Πεθαίνω υγιής στο σώμα και στο μυαλό, όσο καθαρό είναι το νωπό χιόνι στα όρη και το επεξεργασμένο Γαλάζιο διαμάντι.
Να ζήσεις απλά, σεμνόπρεπα, και τίμια, όπως σε δίδαξα. Να θυμάσαι ότι έρχουνται χαλεποί καιροί για τις νέες γενεές. Και είναι άδικο και μεγάλο παράξενο να χαρίζεται τέτοιο το δώρο της ζωής στους ανθρώπους, και οι πλείστοι να ζούνε μέσα στη ζάλη αυτού του αστείου παραλογισμού.
Η τελευταία μου πράξη έχει το νόημα της διαμαρτύρησης για το κακό που ετοιμάζουμε εμείς οι ενήλικοι στις αθώες νέες γενεές που έρχουνται. Ζούμε τη ζωή μας τρώγοντας τις σάρκες τους. Ένα κακό αβυσσαλέο στη φρίκη του. Η λύπη μου γι αυτο το έγκλημα με σκοτώνει.
Να φροντίσεις να κλείσεις με τα χέρια σου τα μάτια της γιαγιάς Πολυτίμης, όταν πεθάνει. Αγάπησα πολλούς ανθρώπους. Αλλά περισσότερο τρεις. Το φίλο μου Αντώνη Δανασσή, τον αδερφοποιτό μου Δημήτρη Τρομπουκη, και τον Παναγιώταρο το συγγενή μου, γιο και πατέρα του Ηρακλή.
Κάποια στοιχεία από το αρχείο μου το κρατά ως ιδιοκτησία ο Ηλίας Αναγνώστου.
Να αγαπάς τη μανούλα ως την τελευταία της ώρα. Υπήρξε ένας υπέροχος άνθρωπος για μένα, για σένα, και για τους άλλους. Όμως γεννήθηκε με μοίρα. Γιατί της ορίστηκε το σπάνιο, να λάβει σύντροφο στη ζωή της όχι απλά έναν άντρα, αλλά τον ποταμό και τον άνεμο. Το γράμμα του αποχαιρετισμού που της έγραψα το παίρνω μαζί μου.
Σας αφήνω εσένα, τη μανούλα και το Διγενή*, το σπίτι μου δηλαδή, που του στάθηκα στύλος και στέμμα, Γκέμμα πες, σε υψηλούς βαθμούς ποιότητας και τάξης. Στην μεγαλύτερη δυνατή αρνητική εντροπία. Να σώζετε αυτή τη σωφροσύνη και αυτή την τιμή. Θα δοκιμάσω να πορευτώ τον ακριβό θάνατο του Οιδίποδα. Αν όμως δεν αντέξω να υψωθώ στην ανδρεία που αξιώνει αυτός ο τρόπος, και ευρεθεί ο νεκρός μου σε τόπο όχι ασφαλή, να φροντίσεις με τη μανούλα και το Διγενή*, να τον κάψετε σε ένα αποτεφρωτήριο της Ευρώπης
Έζησα έρημος και ισχυρός.
Λιαντίνης
Τη μέρα που θα πέσω έδωσα εντολή
να στεφανωθούν οι μορφές
Σολωμού στη Ζάκυνθο κ' Λυκούργου
Στη Σπάρτη.
και με μια φράση από το Lost
που ταιριάζει απόλυτα στην περίπτωση
συγκεκριμένα είναι το τατουάζ του
Jack
και που στα Ταιλανδέζικα
γράφει
"Περπατάει ανάμεσά μας
αλλά δεν είναι ένας από εμάς"
θα το παραφράσω λίγο
και θα πω
για τον Δημήτρη Λιαντίνη
ότι
"Περπατούσε ανάμεσα μαςαλλά δεν ήταν ένας από εμάς".................
Υποσημείωση
το site
είναι το εξής
και
το αναφέρω ακόμα μία φορά
www.liantinis.gr
